«Καλοτάξιδο»… αλλά με τι καύσιμα;

Υπάρχει μια ευχή που συνοδεύει σχεδόν κάθε νέο βιβλίο.
Ένα «καλοτάξιδο» γραμμένο βιαστικά κάτω από μια ανάρτηση, με μια καρδούλα, ίσως κι ένα emoji βιβλίου για να φαίνεται πιο «ζεστό».
Και κάπου εκεί, πολλοί θεωρούν πως έκαναν το χρέος τους απέναντι στον συγγραφέα.

Μόνο που τα βιβλία δεν ταξιδεύουν με ευχές.

Δεν είναι καραβάκια από χαρτί να τα φυσήξει ο αέρας των κοινωνικών δικτύων.
Τα βιβλία ταξιδεύουν όταν διαβάζονται.
Όταν αγοράζονται.
Όταν βρίσκουν θέση σε μια βιβλιοθήκη, σε ένα κομοδίνο, σε μια τσάντα, σε ένα χέρι που θα γυρίσει τις σελίδες τους.

Γιατί εκεί αρχίζει πραγματικά το ταξίδι τους.

Ο συγγραφέας δεν ζητά ελεημοσύνη ούτε υποχρεωτική στήριξη.
Ξέρει πολύ καλά πως δεν μπορούν όλοι να αγοράσουν ένα βιβλίο. Και αυτό είναι απολύτως σεβαστό.
Άλλωστε υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται ακόμη και στα βασικά της καθημερινότητας.

Υπάρχει όμως κάτι παράξενο στην εποχή μας:
Άνθρωποι που ξοδεύουν χωρίς δεύτερη σκέψη χρήματα σε ανούσιες αγορές, σε έναν καφέ παραπάνω, σε μια βραδινή έξοδο, σε πράγματα που ξεχνιούνται μέσα σε λίγες ώρες, αντιμετωπίζουν το βιβλίο σχεδόν σαν… φιλανθρωπία.

Κι έτσι, το «καλοτάξιδο» καμιά φορά ακούγεται σαν εκείνο το τυπικό:
«Να ζήσετε», από άνθρωπο που ούτε στον γάμο θα ερχόταν.

Το πιο ειρωνικό όμως είναι άλλο.
Πολλοί από αυτούς που εύχονται δημόσια, θέλουν στην πραγματικότητα να φανούν παρόντες. Να δηλώσουν συμμετοχή στη στιγμή. Να ακουμπήσουν λίγο από τη χαρά της δημιουργίας χωρίς ποτέ να πλησιάσουν πραγματικά το έργο.

Και κάπως έτσι, τα κοινωνικά δίκτυα γέμισαν “καλοτάξιδα”, αλλά άδειασαν οι βιβλιοθήκες.

Ίσως λοιπόν να χρειαζόμαστε περισσότερη ειλικρίνεια και λιγότερες αυτόματες ευχές.
Γιατί η αληθινή στήριξη προς έναν συγγραφέα δεν είναι το σχόλιο κάτω από την ανάρτηση.

Είναι η πράξη.

Να πάρεις το βιβλίο.
Να το διαβάσεις.
Να μιλήσεις γι’ αυτό.
Να το χαρίσεις σε κάποιον άλλο.
Να βοηθήσεις το ταξίδι του να συνεχιστεί.

Πώληση Βιβλίου Μέσω Αυτοέκδοσης

 Η αυτοέκδοση αποτελεί μια απελευθερωτική επιλογή για κάθε δημιουργό που θέλει να μοιραστεί το έργο του με το κοινό, χωρίς την εμπλοκή εκδοτικών οίκων. Ωστόσο, όταν έρχεται η ώρα της πώλησης ενός αυτοεκδοθέντος βιβλίου οι απορίες και οι φορολογικοί προβληματισμοί κάνουν την εμφάνισή τους. Ποιος είναι ο νόμιμος τρόπος να το κάνεις αυτό χωρίς να προχωρήσεις σε έναρξη επαγγέλματος;

Βάση της ελληνικής φορολογικής νομοθεσίας προβλέπετε πως κάθε συστηματική εμπορική δραστηριότητα (όπως η πώληση προϊόντων) απαιτεί έναρξη επαγγέλματος και την τήρηση φορολογικών υποχρεώσεων. Ωστόσο, υπάρχουν εξαιρέσεις, ειδικά όταν το εισόδημα προέρχεται από πνευματικά δικαιώματα και όχι από εμπορική διανομή.

Οπότε αν είστε αυτοεκδότης και δεν θέλετε να ανοίξετε επαγγελματικό ΑΦΜ, υπάρχει μια νόμιμη λύση: να παραχωρήσετε το βιβλίο σας σε e-shop ή διανομέα μέσω σύμβασης δικαιωμάτων εκμετάλλευσης. Δηλαδή:

1. Δεν τιμολογείτε το βιβλίο σαν εμπορικό προϊόν.
2. Το e-shop πουλάει το βιβλίο στο κοινό και σας αποδίδει ποσοστό επί των πωλήσεων.
3. Το ποσό αυτό θεωρείται δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας, όχι εμπορικό έσοδο.
4. Το e-shop παρακρατεί φόρο 20% και σας δίνει το καθαρό ποσό.
5. Εσείς το δηλώνετε στο Ε1, στον κωδικό "019 – Πνευματικά δικαιώματα".

Για να είναι όλο αυτό το επιχείρημα νόμιμο χρειάζεται μια γραπτή σύμβαση με το e-shop, όπου ξεκάθαρα αναφέρεται ότι παραχωρείτε δικαίωμα εκμετάλλευσης του έργου σας, ότι πληρώνεστε με ποσοστό από τις πωλήσεις (όχι με τιμολόγιο) και ότι δεν έχετε επαγγελματική ιδιότητα.

Η σύμβαση αυτή δεν δημιουργεί σχέση εργασίας ή εμπορικής συνεργασίας. Είστε δημιουργός και όχι επιχειρηματίας.

Το e-shop αναλαμβάνει την παρακράτηση και απόδοση του φόρου 20% για λογαριασμό σας.

Εσείς δεν χρειάζεται να κάνετε έναρξη, αφού το εισόδημα προέρχεται από πνευματική εργασία και όχι εμπορική δραστηριότητα.

Προσοχή.

Στην περίπτωση αυτή δεν θα πρέπει να τυπώνετε τα βιβλία και τα πουλάτε μόνοι σας με απόδειξη ή με κάρτες, δεν πρέπει να έχετε eshop ή e-payments στο όνομά σας, δεν πρέπει να κάνετε πολλές επαναλαμβανόμενες πωλήσεις και δεν πρέπει να συνεργάζεστε με φυσικά καταστήματα σαν "προμηθευτής" γιατί αυτό θεωρείται επιχειρηματική δραστηριότητα και πρέπει να γίνει έναρξη.

Ανακεφαλαιώνοντας η πώληση ενός αυτοεκδοθέντος βιβλίου μέσω e-shop, με σύμβαση δικαιωμάτων, αποτελεί απολύτως νόμιμη επιλογή για κάθε δημιουργό που δεν επιθυμεί να κάνει έναρξη επαγγέλματος. Σας προσφέρει ελευθερία, νόμιμο εισόδημα και λιγότερα έξοδα, αρκεί να στηθεί σωστά και με διαφάνεια.

Χρήστος Παπαχρυσάφης

Έκδοση βιβλίου (επιλογές)

Πολλοί ασχολούνται με την συγγραφή. Και έρχεται κάποτε η ώρα το πόνημα τους να γίνει βιβλίο. Και τότε ψάχνουν τρόπους για το πως θα γίνει ή υλοποίηση του.

Οι βασικές επιλογές είναι τρείς.

Η πρώτη επιλογή για έναν συγγραφέα είναι η έκδοση μέσω κάποιου εκδοτικού οίκου, ο οποίος αναλαμβάνει εξολοκλήρου τα έξοδα της έκδοσης, της διανομής και της διαφήμισης του βιβλίου. Αναμφίβολα, αυτή είναι η ιδανική περίπτωση, καθώς επιτρέπει στον συγγραφέα να επικεντρωθεί καθαρά στο δημιουργικό κομμάτι, αφήνοντας όλα τα υπόλοιπα σε επαγγελματίες. Ωστόσο, η επιλογή ενός έργου από εκδοτικό οίκο –ειδικά όταν πρόκειται για νέο ή άγνωστο συγγραφέα– είναι μια διαδικασία εξαιρετικά δύσκολη. Οι εκδότες δίνουν κατά κανόνα προτεραιότητα σε ήδη καταξιωμένους συγγραφείς ή σε έργα που εγγυώνται εμπορική επιτυχία, ενώ ο αριθμός των τίτλων που εκδίδουν κάθε χρόνο είναι περιορισμένος. Έτσι, πολλά αξιόλογα έργα απορρίπτονται όχι λόγω ποιότητας, αλλά λόγω στρατηγικής επιλογής και εμπορικών προτεραιοτήτων.

Η δεύτερη επιλογή είναι η συνεργασία με εταιρείες vanity press. Σε αυτή την περίπτωση, ο συγγραφέας καλείται να πληρώσει ο ίδιος όλα τα έξοδα της έκδοσης, από τη σελιδοποίηση και το εξώφυλλο μέχρι την εκτύπωση και τη διανομή. Αν και μπορεί να φαίνεται δελεαστική, η λύση αυτή συχνά δεν ωφελεί ουσιαστικά τον δημιουργό. Οι εταιρείες αυτού του τύπου αποκομίζουν το δικό τους κέρδος προκαταβολικά, χωρίς να δεσμεύονται για την πραγματική προώθηση του έργου, ενώ τα δικαιώματα και η διανομή παραμένουν σε μεγάλο βαθμό εκτός ελέγχου του συγγραφέα. Συχνά, ο συγγραφέας βρίσκεται να έχει πληρώσει ένα σημαντικό ποσό, χωρίς να έχει στα χέρια του ένα αξιόπιστο δίκτυο πωλήσεων ή πραγματική αναγνώριση.

Η τρίτη και, κατά τη γνώμη μου, πιο ειλικρινής και δημιουργική λύση είναι η προσωπική αυτοέκδοση. Σε αυτή την περίπτωση, ο συγγραφέας αναλαμβάνει εξολοκλήρου την ευθύνη για το έργο του, επιλέγοντας τους κατάλληλους συνεργάτες (επιμελητή, διορθωτή, γραφίστα, τυπογράφο κ.λπ.) και διαχειρίζεται ο ίδιος την έκδοση, τη διάθεση και την προώθηση του βιβλίου του. Μπορεί να φαίνεται απαιτητική διαδικασία, όμως προσφέρει σημαντικά πλεονεκτήματα: πλήρη έλεγχο του περιεχομένου, της αισθητικής, της τιμής και των δικαιωμάτων. Ο συγγραφέας διατηρεί την πνευματική και οικονομική κυριότητα του έργου του και είναι αυτός που επωφελείται οικονομικά από κάθε πώληση.

Επιπλέον, η εποχή μας ευνοεί την αυτοέκδοση περισσότερο από ποτέ. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι ηλεκτρονικές πλατφόρμες πώλησης και οι σύγχρονες μέθοδοι εκτύπωσης κατ’ απαίτηση (print on demand) δίνουν στους δημιουργούς εργαλεία που παλαιότερα ήταν διαθέσιμα μόνο σε μεγάλους εκδότες. Με σωστή οργάνωση, ένα καλό βιβλίο μπορεί να βρει το κοινό του, ακόμα και χωρίς τη «βιτρίνα» ενός εκδοτικού οίκου.

Αν ένα έργο δεν γίνει δεκτό από κάποιον εκδοτικό οίκο, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αξίζει να εκδοθεί. Αντίθετα, η προσωπική αυτοέκδοση μπορεί να αποδειχτεί όχι μόνο μια ικανοποιητική διέξοδος, αλλά και μια ενδυναμωτική εμπειρία για τον συγγραφέα. Αρκεί το έργο να βρει τους πρώτους 50 αναγνώστες του – αριθμός που μπορεί να καλυφθεί από τον στενό κύκλο επαφών, και σταδιακά να διευρυνθεί με στοχευμένη προώθηση, θετικές κριτικές και επιμονή. Πολλοί συγγραφείς ξεκίνησαν από την αυτοέκδοση και έφτασαν να χτίσουν πιστό κοινό ή και να συνεργαστούν αργότερα με εκδοτικούς οίκους από θέση ισχύος.

Συμπερασματικά, θα ήθελα να πω το εξής:

Μη ξεπουλήσετε την έμπνευση και τον κόπο σας. Αν πιστεύετε στο έργο σας, δώστε του την ευκαιρία να υπάρξει. Η προσωπική αυτοέκδοση δεν είναι λύση ανάγκης — είναι μια πράξη δημιουργικής αυτονομίας, αξιοπρέπειας και πίστης στο δικό σας όραμα. Ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί, θα βρει τον δρόμο του — αρκεί να του τον ανοίξετε.

Χρήστος Παπαχρυσάφης

 

Δικαιοσύνη

Δύο χρόνια από το πολύνεκρο δυστύχημα (δολοφονία) στα Τέμπη και ο κόσμος με συνεχή
συλλαλητήρια ζητά δικαιοσύνη.

Αύριο θα γίνει η αγόρευση της εισαγγελέως για το έγκλημα στο Μάτι, ευελπιστώντας σε μια καταδίκη των υπευθύνων αποδίδοντας δικαιοσύνη.

Αλλά πως να αποδοθεί δικαιοσύνη, όταν η ίδια η λειτουργία των δικαστηρίων στην Ελλάδα είναι δομημένη με ανισότητες.

Οι δικαστές δεν αποδίδουν δικαιοσύνη, απλά εφαρμόζουν τους νόμους.

Θα γίνω πιο σαφής.

Στην ιδανική τους μορφή, τα δικαστήρια πρέπει να αποδίδουν δικαιοσύνη, αλλά στην πράξη είναι υποχρεωμένα να εφαρμόζουν τους νόμους. Η δικαιοσύνη είναι μια ηθική έννοια, ενώ ο νόμος είναι ένα θεσμικό πλαίσιο που μπορεί να μην ανταποκρίνεται πάντα στο κοινό περί δικαίου αίσθημα.

Στην Ελλάδα, όπως και αλλού, η δικαστική εξουσία λειτουργεί με βάση το Σύνταγμα και τους νόμους που ψηφίζει η Βουλή. Οι δικαστές έχουν κάποιο περιθώριο ερμηνείας, ιδιαίτερα σε ασαφείς ή ατελείς διατάξεις, αλλά δεν μπορούν να παραβλέψουν τον νόμο ακόμα κι αν θεωρούν ότι είναι άδικος.

Υπάρχουν βέβαια περιπτώσεις όπου οι αποφάσεις των δικαστηρίων δείχνουν ότι το νομικό πλαίσιο δεν είναι πάντα συνώνυμο της δικαιοσύνης.

Οι νόμοι συχνά αφήνουν περιθώρια ερμηνείας, και δεν είναι τυχαίο ότι στις περισσότερες περιπτώσεις η ερμηνεία αυτή φαίνεται να ευνοεί τους ισχυρούς—είτε αυτοί είναι το κράτος, οι μεγάλες επιχειρήσεις ή γενικότερα όσοι έχουν τη δυνατότητα να κινηθούν πιο αποτελεσματικά μέσα στο νομικό σύστημα.

Ένα βασικό ζήτημα είναι ότι η πρόσβαση στη δικαιοσύνη δεν είναι ίδια για όλους. Όποιος έχει χρήματα και ισχύ μπορεί να πληρώσει καλύτερους δικηγόρους, να τραβήξει υποθέσεις στα άκρα ή να αξιοποιήσει παραθυράκια του νόμου. Αυτό δημιουργεί την αίσθηση ότι η δικαιοσύνη δεν είναι πραγματικά τυφλή, αλλά λειτουργεί μέσα σε ένα πλαίσιο ανισότητας.

Επίσης, πολλές φορές οι ίδιοι οι δικαστές προέρχονται από συγκεκριμένα κοινωνικά στρώματα, πράγμα που μπορεί να επηρεάζει την κρίση τους, έστω και ασυνείδητα.

Πιστεύω πως για να αλλάξει αυτή η κατάσταση η λύση είναι δημιουργία νέου συντάγματος.

Η αναθεώρηση ή η δημιουργία νέου Συντάγματος είναι μια πολιτική διαδικασία που απαιτεί ισχυρή βούληση από την εκάστοτε κυβέρνηση και, φυσικά, την υποστήριξη της κοινωνίας. Στην Ελλάδα, το Σύνταγμα μπορεί να αναθεωρηθεί μόνο μέσω μιας πολύπλοκης διαδικασίας που απαιτεί αυξημένες πλειοψηφίες στη Βουλή. Για ριζική αλλαγή, όπως η δημιουργία νέου Συντάγματος, θα χρειαζόταν είτε μια ευρεία πολιτική συναίνεση (κάτι σπάνιο) είτε μια μεγάλη λαϊκή πίεση.

Το πρόβλημα είναι ότι οι πολίτες συχνά επιλέγουν κυβερνήσεις που δεν έχουν πραγματικό ενδιαφέρον για αλλαγές που θα ενίσχυαν τη δικαιοσύνη και τη διαφάνεια, γιατί αυτές οι αλλαγές θα έθιγαν τα συμφέροντα των ίδιων των κυβερνώντων και των υποστηρικτών τους. Έτσι, η κατάσταση διαιωνίζεται.

Επομένως, το βασικό ερώτημα είναι: μπορεί να αλλάξει η πολιτική συνείδηση των πολιτών ώστε να απαιτήσουν και να υποστηρίξουν μια τέτοια αλλαγή; Ή είναι πολύ βαθιά ριζωμένος ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί το σύστημα;

Η δική μου άποψη είναι ότι είναι πολύ δύσκολο αυτό γιατί για να συμβεί θα πρέπει να υπάρξει κυβέρνηση που να θέλει να το κάνει. Δυστυχώς οι Έλληνες με την επιλογή της ψήφου δεν αφήνουν περιθώριο για κάτι τέτοιο.

Και λόγο του ότι δεν θα μπορέσει να υπάρξει μια ευρεία πολιτική συναίνεση το μόνο που μένει είναι μια μεγάλη λαϊκή πίεση.

Οι τελευταίες φορές

Μεγαλώσαμε σε μια γειτονιά

Είμασταν δύο φίλοι αχώριστοι

Θυμάμαι τις μέρες που ξεχνιόμασταν στο παιχνίδι

Την αθωότητα που είχαμε στα λόγια και τις πράξεις μας.

Ανοίγαμε συζητήσεις που είχαμε τόσα πολλά να πούμε και στο τέλος τις αφήναμε μισές γιατί μας έπιανε το βράδυ.

Και όταν κάποτε δείξαμε ενδιαφέρον για το  ίδιο κορίτσι για να μη χαλάσει η φιλία μας αποτραβηχτήκαμε και οι δύο.

Αξέχαστο μου έμεινε εκείνο το απόγευμα που παίξαμε για τελευταία φορά το αγαπημένο μας επιτραπέζιο.

Και ξαφνικά χαθήκαμε. Έτσι απλά.

Η μετάθεση του πατέρα σου ήρθε να βάλει τέλος στην φιλία μας  

Και ούτε που γνωρίζαμε ότι θα ήταν η τελευταία φορά που θα παίζαμε μαζί.

Πενήντα χρόνια κοντά και ξαναβρεθήκαμε τυχαία. Αλλάξαμε πολύ εξωτερικά μα οι ψυχές μας παραμείναν αγνές όπως τότε.

Στον απογευματινό μας καφέ είχαμε τόσα να πούμε και ο χρόνος τόσος λίγος.

Τώρα θα βρισκόμαστε συχνά για να πούμε όλα όσα δεν είπαμε χρόνια τώρα.

Και ούτε που γνώριζα ότι θα σε έβλεπα για τελευταία φορά και πως ο καφές αυτός μαζί σου θα ήταν ο τελευταίος.

Κίνησες για το ταξίδι σου στην αιωνιότητα.

 

Ας βελάσουμε όλοι μαζί!!!

 Και το όνομα αυτού ΦΑΙΔΩΝ ΒΟΒΟΛΗΣ. 

Ένα άτομο ευφυής, επιστήμονας που είδε φως και μπήκε. Είδε στάνη με πρόβατα και είπε από καρδιολόγος να γίνει βοσκός.
Έτσι έφτιαξε το κίνημα  «Ελεύθεροι Ξανά» και με το ρεύμα που έχει δεν αποκλείετε να τον δούμε και στα βουλευτικά έδρανα, είτε κάνοντας το κίνημα του κόμμα, είτε να απορροφηθεί από υπάρχων κόμμα….  Γιατί λαό έχει… και μάλιστα την μαγιά, αυτούς που ότι τους πεις το κάνουν σημαία. Για το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας ποιος νοιάζεται… τζερτζελές να γίνεται. Και οι κυβερνώντες να τρίβουν τα χέρια τους με τον αποπροσανατολισμό του κόσμου.
Μας κλέβουν τις ζωές μας με τα ασφαλιστικά και εργασιακά νομοσχέδια και εμείς με μια σημαία στα χέρια χορεύουμε στο ρυθμό που μας κτυπούν τον ταμπουρά.
Μας αποπροσανατολίζουν με αστεία συλλαλητήρια και με την ανάλογη προβολή από τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης και αποσιωπούν τα συλλαλητήρια που γίνονται για το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας.
Μόνον έτσι θα μας ξανακάνουν σκλάβους.
Εμπρός λοιπόν σε νέα συλλαλητήρια… 
Ας βελάσουμε όλοι μαζί!!!

Συνωμοσιολογίας ανάγνωσμα

Κυριακή 10 Μαΐου 2020

Επιτέλους μετά από τόσες παρατάσεις, αύριο ο Κώστας θα μπορεί να ξαναπάει στο γραφείο του μετά από 50 μέρες.

Άνοιξε την τηλεόραση να ακούσει καμιά είδηση μέχρι να κοιμηθεί. Από την τακτοποίηση της αποθήκης ήταν αρκετά κουρασμένος και τον πήρε ό ύπνος γρήγορα.  Στην τηλεόραση ξαφνικά διακόπτεται το πρόγραμμα για μια έκτακτη είδηση.

«Κυρίες και κύριοι καλησπέρα σας.

Λόγω του οικονομικού κραχ που δημιουργήθηκε από  τον ιό  COVID-19 η χώρα μας από σήμερα είναι υπο την εποπτεία της παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Έχουν πλέον παραληφθεί και τα τελευταία RFID Chip και από τη στιγμή αυτή και μετά απαγορεύονται όλες οι συναλλαγές για όσους δεν έχουν μεριμνήσει την τοποθέτηση του προσωπικού τους RFID ενώ η κυκλοφορία των ατόμων αυτών θα δικαιολογείτε μόνο με αποστολή sms και μόνο για την προσέλευση τους στα κατά τόπους νοσοκομεία για την τοποθέτηση του ώστε να συνυπολογίζονται ως ενεργοί πολίτες.

Οι παραβάτες θα διώκονται ποινικά.»

Η αλήθεια είναι ότι δεν πίστευε ότι θα έφτανε η στιγμή που θα γινόταν υποχρεωτική η τοποθέτηση του chip, αλλά ότι θα ήταν κατ’ επιλογή.

Ντύθηκε βιαστικά και βγήκε από το σπίτι του. Προχώρησε προς το αυτοκίνητο, μπήκε μέσα και γύρισε τον διακόπτη για να ξεκινήσει. Δυστυχώς το αυτοκίνητο δεν ξεκινούσε και η ώρα περνούσε.

Κατευθύνθηκε στην στάση του λεωφορείου ώστε να μην αργήσει, αλλά για κακή του τύχη βρέθηκε σε μπλόκο για έλεγχο ταυτοποίησης.

Τον έπιασε κρύος ιδρώτας και έστριψε από ένα στενό για να τους αποφύγει. Έγινε όμως αντιληπτός και άρχισε να τρέχει ώστε να αποφύγει τον έλεγχο αφού δύο αστυνομικοί ξεκίνησαν να τον καταδιώκουν ενώ ένα drone πετούσε πάνω από το κεφάλι του και κατέγραφε τις κινήσεις του.

Περνώντας κάποια στιγμή το δρόμο δεν μπόρεσε να αποφύγει ένα αυτοκίνητο και δέχτηκε ένα δυνατό κτύπημα και…..

Πετάχτηκε από το κρεβάτι καταϊδρωμένος. Ευτυχώς όνειρο ήταν. Ίσως να φταίει και το στρες των ημερών.

Η αναστάτωση του ήταν τόσο μεγάλη που δεν του κολλούσε πλέον ύπνος. Έκανε ένα καφέ, άναψε τσιγάρο και έκατσε ξανά στην τηλεόραση να δει καμία ταινία να περάσει η ώρα.

Ξημέρωσε.

Άρχισε να ετοιμάζεται να πάει για το γραφείο. Ξαφνικά στην τηλεόραση βγαίνει έκτακτο δελτίο.

«Κυρίες και κύριοι καλησπέρα σας.

Λόγω του οικονομικού κραχ που δημιουργήθηκε από  τον ιό  COVID-19 η χώρα μας από σήμερα είναι υπο την εποπτεία της παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Έχουν πλέον παραληφθεί και τα τελευταία RFID Chip και από τη στιγμή αυτή ……»

(Η ιστορία αυτή είναι φανταστική και δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα….. αλλά μπορεί και όχι!!!)

Χρήστος Παπαχρυσάφης