Λογοτεχνικοί διαγωνισμοί

Τα τελευταία δέκα χρόνια που ασχολούμαι με τη γραφή, έχω την ίδια άποψη για αυτούς τους διαγωνισμούς και την τηρώ απαρέγκλιτα.

Δεν μπορώ να δεχτώ ότι η λογοτεχνία είναι ένας στίβος όπου η ψυχή του δημιουργού βαθμολογείται, κατατάσσεται και αποκτά αξία μέσα από τίτλους και βραβεία με βαρύγδουπες ονομασίες. Η γραφή είναι η πιο προσωπική κατάθεση ενός ανθρώπου. Δεν είναι άθλημα ούτε διαγωνισμός.

Με ξενίζει ακόμη περισσότερο το γεγονός ότι πολλοί από όσους σήμερα κατακρίνουν αυτούς τους διαγωνισμούς επειδή απαιτούν χρηματική συμμετοχή είναι οι ίδιοι που, κατά καιρούς, αναρτούν με υπερηφάνεια τις διακρίσεις και τα βραβεία που απέσπασαν σε αντίστοιχες διοργανώσεις. Αν θεωρούμε ότι ένας θεσμός είναι προβληματικός, τότε οφείλουμε να είμαστε συνεπείς απέναντι στις αρχές μας και όχι να τον αποδεχόμαστε όταν μας ευνοεί και να τον απορρίπτουμε όταν παύει να μας εξυπηρετεί.

Δεν αμφισβητώ τις γνώσεις κανενός, είτε πρόκειται για καταξιωμένο λογοτέχνη είτε για φιλόλογο. Όμως η γνώση δεν δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να ανακηρυχθεί κριτής της ψυχής ενός άλλου ανθρώπου. Η τέχνη δεν χωρά σε βαθμολογικά φύλλα ούτε μετριέται με μετάλλια.

Για μένα, το μεγαλύτερο βραβείο ενός συγγραφέα δεν είναι μια πλακέτα, ένα δίπλωμα ή ένας εντυπωσιακός τίτλος. Είναι να βρει έστω έναν αναγνώστη που θα συγκινηθεί, θα ταυτιστεί και θα κουβαλήσει τα λόγια του μέσα του. Εκεί βρίσκεται η πραγματική δικαίωση της λογοτεχνίας.

Τέλος, θα ήθελα να επισημάνω κάτι που, κατά την άποψή μου, είναι κοινό μυστικό στον λογοτεχνικό χώρο: δεν είναι λίγες οι φορές που παρατηρούνται αμοιβαίες φιλοφρονήσεις, ανταλλαγές βραβεύσεων και αλληλοπροβολή μεταξύ ορισμένων προσώπων, είτε μέσω ενώσεων και σωματείων είτε μέσω εκδοτικών οίκων. Αυτό ασφαλώς δεν αφορά τους πάντες, όμως αρκεί για να γεννά εύλογους προβληματισμούς σχετικά με την αντικειμενικότητα ορισμένων διακρίσεων.

Ας δείξουμε, λοιπόν, περισσότερο σεβασμό στη δική μας γραφή και στη γραφή των ομοτέχνων μας. Γιατί η λογοτεχνία δεν έχει ανάγκη από κριτές της ψυχής· έχει ανάγκη από ειλικρινείς δημιουργούς και αληθινούς αναγνώστες

 

«Καλοτάξιδο»… αλλά με τι καύσιμα;

Υπάρχει μια ευχή που συνοδεύει σχεδόν κάθε νέο βιβλίο.
Ένα «καλοτάξιδο» γραμμένο βιαστικά κάτω από μια ανάρτηση, με μια καρδούλα, ίσως κι ένα emoji βιβλίου για να φαίνεται πιο «ζεστό».
Και κάπου εκεί, πολλοί θεωρούν πως έκαναν το χρέος τους απέναντι στον συγγραφέα.

Μόνο που τα βιβλία δεν ταξιδεύουν με ευχές.

Δεν είναι καραβάκια από χαρτί να τα φυσήξει ο αέρας των κοινωνικών δικτύων.
Τα βιβλία ταξιδεύουν όταν διαβάζονται.
Όταν αγοράζονται.
Όταν βρίσκουν θέση σε μια βιβλιοθήκη, σε ένα κομοδίνο, σε μια τσάντα, σε ένα χέρι που θα γυρίσει τις σελίδες τους.

Γιατί εκεί αρχίζει πραγματικά το ταξίδι τους.

Ο συγγραφέας δεν ζητά ελεημοσύνη ούτε υποχρεωτική στήριξη.
Ξέρει πολύ καλά πως δεν μπορούν όλοι να αγοράσουν ένα βιβλίο. Και αυτό είναι απολύτως σεβαστό.
Άλλωστε υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται ακόμη και στα βασικά της καθημερινότητας.

Υπάρχει όμως κάτι παράξενο στην εποχή μας:
Άνθρωποι που ξοδεύουν χωρίς δεύτερη σκέψη χρήματα σε ανούσιες αγορές, σε έναν καφέ παραπάνω, σε μια βραδινή έξοδο, σε πράγματα που ξεχνιούνται μέσα σε λίγες ώρες, αντιμετωπίζουν το βιβλίο σχεδόν σαν… φιλανθρωπία.

Κι έτσι, το «καλοτάξιδο» καμιά φορά ακούγεται σαν εκείνο το τυπικό:
«Να ζήσετε», από άνθρωπο που ούτε στον γάμο θα ερχόταν.

Το πιο ειρωνικό όμως είναι άλλο.
Πολλοί από αυτούς που εύχονται δημόσια, θέλουν στην πραγματικότητα να φανούν παρόντες. Να δηλώσουν συμμετοχή στη στιγμή. Να ακουμπήσουν λίγο από τη χαρά της δημιουργίας χωρίς ποτέ να πλησιάσουν πραγματικά το έργο.

Και κάπως έτσι, τα κοινωνικά δίκτυα γέμισαν “καλοτάξιδα”, αλλά άδειασαν οι βιβλιοθήκες.

Ίσως λοιπόν να χρειαζόμαστε περισσότερη ειλικρίνεια και λιγότερες αυτόματες ευχές.
Γιατί η αληθινή στήριξη προς έναν συγγραφέα δεν είναι το σχόλιο κάτω από την ανάρτηση.

Είναι η πράξη.

Να πάρεις το βιβλίο.
Να το διαβάσεις.
Να μιλήσεις γι’ αυτό.
Να το χαρίσεις σε κάποιον άλλο.
Να βοηθήσεις το ταξίδι του να συνεχιστεί.

Πώληση Βιβλίου Μέσω Αυτοέκδοσης

 Η αυτοέκδοση αποτελεί μια απελευθερωτική επιλογή για κάθε δημιουργό που θέλει να μοιραστεί το έργο του με το κοινό, χωρίς την εμπλοκή εκδοτικών οίκων. Ωστόσο, όταν έρχεται η ώρα της πώλησης ενός αυτοεκδοθέντος βιβλίου οι απορίες και οι φορολογικοί προβληματισμοί κάνουν την εμφάνισή τους. Ποιος είναι ο νόμιμος τρόπος να το κάνεις αυτό χωρίς να προχωρήσεις σε έναρξη επαγγέλματος;

Βάση της ελληνικής φορολογικής νομοθεσίας προβλέπετε πως κάθε συστηματική εμπορική δραστηριότητα (όπως η πώληση προϊόντων) απαιτεί έναρξη επαγγέλματος και την τήρηση φορολογικών υποχρεώσεων. Ωστόσο, υπάρχουν εξαιρέσεις, ειδικά όταν το εισόδημα προέρχεται από πνευματικά δικαιώματα και όχι από εμπορική διανομή.

Οπότε αν είστε αυτοεκδότης και δεν θέλετε να ανοίξετε επαγγελματικό ΑΦΜ, υπάρχει μια νόμιμη λύση: να παραχωρήσετε το βιβλίο σας σε e-shop ή διανομέα μέσω σύμβασης δικαιωμάτων εκμετάλλευσης. Δηλαδή:

1. Δεν τιμολογείτε το βιβλίο σαν εμπορικό προϊόν.
2. Το e-shop πουλάει το βιβλίο στο κοινό και σας αποδίδει ποσοστό επί των πωλήσεων.
3. Το ποσό αυτό θεωρείται δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας, όχι εμπορικό έσοδο.
4. Το e-shop παρακρατεί φόρο 20% και σας δίνει το καθαρό ποσό.
5. Εσείς το δηλώνετε στο Ε1, στον κωδικό "019 – Πνευματικά δικαιώματα".

Για να είναι όλο αυτό το επιχείρημα νόμιμο χρειάζεται μια γραπτή σύμβαση με το e-shop, όπου ξεκάθαρα αναφέρεται ότι παραχωρείτε δικαίωμα εκμετάλλευσης του έργου σας, ότι πληρώνεστε με ποσοστό από τις πωλήσεις (όχι με τιμολόγιο) και ότι δεν έχετε επαγγελματική ιδιότητα.

Η σύμβαση αυτή δεν δημιουργεί σχέση εργασίας ή εμπορικής συνεργασίας. Είστε δημιουργός και όχι επιχειρηματίας.

Το e-shop αναλαμβάνει την παρακράτηση και απόδοση του φόρου 20% για λογαριασμό σας.

Εσείς δεν χρειάζεται να κάνετε έναρξη, αφού το εισόδημα προέρχεται από πνευματική εργασία και όχι εμπορική δραστηριότητα.

Προσοχή.

Στην περίπτωση αυτή δεν θα πρέπει να τυπώνετε τα βιβλία και τα πουλάτε μόνοι σας με απόδειξη ή με κάρτες, δεν πρέπει να έχετε eshop ή e-payments στο όνομά σας, δεν πρέπει να κάνετε πολλές επαναλαμβανόμενες πωλήσεις και δεν πρέπει να συνεργάζεστε με φυσικά καταστήματα σαν "προμηθευτής" γιατί αυτό θεωρείται επιχειρηματική δραστηριότητα και πρέπει να γίνει έναρξη.

Ανακεφαλαιώνοντας η πώληση ενός αυτοεκδοθέντος βιβλίου μέσω e-shop, με σύμβαση δικαιωμάτων, αποτελεί απολύτως νόμιμη επιλογή για κάθε δημιουργό που δεν επιθυμεί να κάνει έναρξη επαγγέλματος. Σας προσφέρει ελευθερία, νόμιμο εισόδημα και λιγότερα έξοδα, αρκεί να στηθεί σωστά και με διαφάνεια.

Χρήστος Παπαχρυσάφης

Έκδοση βιβλίου (επιλογές)

Πολλοί ασχολούνται με την συγγραφή. Και έρχεται κάποτε η ώρα το πόνημα τους να γίνει βιβλίο. Και τότε ψάχνουν τρόπους για το πως θα γίνει ή υλοποίηση του.

Οι βασικές επιλογές είναι τρείς.

Η πρώτη επιλογή για έναν συγγραφέα είναι η έκδοση μέσω κάποιου εκδοτικού οίκου, ο οποίος αναλαμβάνει εξολοκλήρου τα έξοδα της έκδοσης, της διανομής και της διαφήμισης του βιβλίου. Αναμφίβολα, αυτή είναι η ιδανική περίπτωση, καθώς επιτρέπει στον συγγραφέα να επικεντρωθεί καθαρά στο δημιουργικό κομμάτι, αφήνοντας όλα τα υπόλοιπα σε επαγγελματίες. Ωστόσο, η επιλογή ενός έργου από εκδοτικό οίκο –ειδικά όταν πρόκειται για νέο ή άγνωστο συγγραφέα– είναι μια διαδικασία εξαιρετικά δύσκολη. Οι εκδότες δίνουν κατά κανόνα προτεραιότητα σε ήδη καταξιωμένους συγγραφείς ή σε έργα που εγγυώνται εμπορική επιτυχία, ενώ ο αριθμός των τίτλων που εκδίδουν κάθε χρόνο είναι περιορισμένος. Έτσι, πολλά αξιόλογα έργα απορρίπτονται όχι λόγω ποιότητας, αλλά λόγω στρατηγικής επιλογής και εμπορικών προτεραιοτήτων.

Η δεύτερη επιλογή είναι η συνεργασία με εταιρείες vanity press. Σε αυτή την περίπτωση, ο συγγραφέας καλείται να πληρώσει ο ίδιος όλα τα έξοδα της έκδοσης, από τη σελιδοποίηση και το εξώφυλλο μέχρι την εκτύπωση και τη διανομή. Αν και μπορεί να φαίνεται δελεαστική, η λύση αυτή συχνά δεν ωφελεί ουσιαστικά τον δημιουργό. Οι εταιρείες αυτού του τύπου αποκομίζουν το δικό τους κέρδος προκαταβολικά, χωρίς να δεσμεύονται για την πραγματική προώθηση του έργου, ενώ τα δικαιώματα και η διανομή παραμένουν σε μεγάλο βαθμό εκτός ελέγχου του συγγραφέα. Συχνά, ο συγγραφέας βρίσκεται να έχει πληρώσει ένα σημαντικό ποσό, χωρίς να έχει στα χέρια του ένα αξιόπιστο δίκτυο πωλήσεων ή πραγματική αναγνώριση.

Η τρίτη και, κατά τη γνώμη μου, πιο ειλικρινής και δημιουργική λύση είναι η προσωπική αυτοέκδοση. Σε αυτή την περίπτωση, ο συγγραφέας αναλαμβάνει εξολοκλήρου την ευθύνη για το έργο του, επιλέγοντας τους κατάλληλους συνεργάτες (επιμελητή, διορθωτή, γραφίστα, τυπογράφο κ.λπ.) και διαχειρίζεται ο ίδιος την έκδοση, τη διάθεση και την προώθηση του βιβλίου του. Μπορεί να φαίνεται απαιτητική διαδικασία, όμως προσφέρει σημαντικά πλεονεκτήματα: πλήρη έλεγχο του περιεχομένου, της αισθητικής, της τιμής και των δικαιωμάτων. Ο συγγραφέας διατηρεί την πνευματική και οικονομική κυριότητα του έργου του και είναι αυτός που επωφελείται οικονομικά από κάθε πώληση.

Επιπλέον, η εποχή μας ευνοεί την αυτοέκδοση περισσότερο από ποτέ. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι ηλεκτρονικές πλατφόρμες πώλησης και οι σύγχρονες μέθοδοι εκτύπωσης κατ’ απαίτηση (print on demand) δίνουν στους δημιουργούς εργαλεία που παλαιότερα ήταν διαθέσιμα μόνο σε μεγάλους εκδότες. Με σωστή οργάνωση, ένα καλό βιβλίο μπορεί να βρει το κοινό του, ακόμα και χωρίς τη «βιτρίνα» ενός εκδοτικού οίκου.

Αν ένα έργο δεν γίνει δεκτό από κάποιον εκδοτικό οίκο, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αξίζει να εκδοθεί. Αντίθετα, η προσωπική αυτοέκδοση μπορεί να αποδειχτεί όχι μόνο μια ικανοποιητική διέξοδος, αλλά και μια ενδυναμωτική εμπειρία για τον συγγραφέα. Αρκεί το έργο να βρει τους πρώτους 50 αναγνώστες του – αριθμός που μπορεί να καλυφθεί από τον στενό κύκλο επαφών, και σταδιακά να διευρυνθεί με στοχευμένη προώθηση, θετικές κριτικές και επιμονή. Πολλοί συγγραφείς ξεκίνησαν από την αυτοέκδοση και έφτασαν να χτίσουν πιστό κοινό ή και να συνεργαστούν αργότερα με εκδοτικούς οίκους από θέση ισχύος.

Συμπερασματικά, θα ήθελα να πω το εξής:

Μη ξεπουλήσετε την έμπνευση και τον κόπο σας. Αν πιστεύετε στο έργο σας, δώστε του την ευκαιρία να υπάρξει. Η προσωπική αυτοέκδοση δεν είναι λύση ανάγκης — είναι μια πράξη δημιουργικής αυτονομίας, αξιοπρέπειας και πίστης στο δικό σας όραμα. Ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί, θα βρει τον δρόμο του — αρκεί να του τον ανοίξετε.

Χρήστος Παπαχρυσάφης

 

Δικαιοσύνη

Δύο χρόνια από το πολύνεκρο δυστύχημα (δολοφονία) στα Τέμπη και ο κόσμος με συνεχή
συλλαλητήρια ζητά δικαιοσύνη.

Αύριο θα γίνει η αγόρευση της εισαγγελέως για το έγκλημα στο Μάτι, ευελπιστώντας σε μια καταδίκη των υπευθύνων αποδίδοντας δικαιοσύνη.

Αλλά πως να αποδοθεί δικαιοσύνη, όταν η ίδια η λειτουργία των δικαστηρίων στην Ελλάδα είναι δομημένη με ανισότητες.

Οι δικαστές δεν αποδίδουν δικαιοσύνη, απλά εφαρμόζουν τους νόμους.

Θα γίνω πιο σαφής.

Στην ιδανική τους μορφή, τα δικαστήρια πρέπει να αποδίδουν δικαιοσύνη, αλλά στην πράξη είναι υποχρεωμένα να εφαρμόζουν τους νόμους. Η δικαιοσύνη είναι μια ηθική έννοια, ενώ ο νόμος είναι ένα θεσμικό πλαίσιο που μπορεί να μην ανταποκρίνεται πάντα στο κοινό περί δικαίου αίσθημα.

Στην Ελλάδα, όπως και αλλού, η δικαστική εξουσία λειτουργεί με βάση το Σύνταγμα και τους νόμους που ψηφίζει η Βουλή. Οι δικαστές έχουν κάποιο περιθώριο ερμηνείας, ιδιαίτερα σε ασαφείς ή ατελείς διατάξεις, αλλά δεν μπορούν να παραβλέψουν τον νόμο ακόμα κι αν θεωρούν ότι είναι άδικος.

Υπάρχουν βέβαια περιπτώσεις όπου οι αποφάσεις των δικαστηρίων δείχνουν ότι το νομικό πλαίσιο δεν είναι πάντα συνώνυμο της δικαιοσύνης.

Οι νόμοι συχνά αφήνουν περιθώρια ερμηνείας, και δεν είναι τυχαίο ότι στις περισσότερες περιπτώσεις η ερμηνεία αυτή φαίνεται να ευνοεί τους ισχυρούς—είτε αυτοί είναι το κράτος, οι μεγάλες επιχειρήσεις ή γενικότερα όσοι έχουν τη δυνατότητα να κινηθούν πιο αποτελεσματικά μέσα στο νομικό σύστημα.

Ένα βασικό ζήτημα είναι ότι η πρόσβαση στη δικαιοσύνη δεν είναι ίδια για όλους. Όποιος έχει χρήματα και ισχύ μπορεί να πληρώσει καλύτερους δικηγόρους, να τραβήξει υποθέσεις στα άκρα ή να αξιοποιήσει παραθυράκια του νόμου. Αυτό δημιουργεί την αίσθηση ότι η δικαιοσύνη δεν είναι πραγματικά τυφλή, αλλά λειτουργεί μέσα σε ένα πλαίσιο ανισότητας.

Επίσης, πολλές φορές οι ίδιοι οι δικαστές προέρχονται από συγκεκριμένα κοινωνικά στρώματα, πράγμα που μπορεί να επηρεάζει την κρίση τους, έστω και ασυνείδητα.

Πιστεύω πως για να αλλάξει αυτή η κατάσταση η λύση είναι δημιουργία νέου συντάγματος.

Η αναθεώρηση ή η δημιουργία νέου Συντάγματος είναι μια πολιτική διαδικασία που απαιτεί ισχυρή βούληση από την εκάστοτε κυβέρνηση και, φυσικά, την υποστήριξη της κοινωνίας. Στην Ελλάδα, το Σύνταγμα μπορεί να αναθεωρηθεί μόνο μέσω μιας πολύπλοκης διαδικασίας που απαιτεί αυξημένες πλειοψηφίες στη Βουλή. Για ριζική αλλαγή, όπως η δημιουργία νέου Συντάγματος, θα χρειαζόταν είτε μια ευρεία πολιτική συναίνεση (κάτι σπάνιο) είτε μια μεγάλη λαϊκή πίεση.

Το πρόβλημα είναι ότι οι πολίτες συχνά επιλέγουν κυβερνήσεις που δεν έχουν πραγματικό ενδιαφέρον για αλλαγές που θα ενίσχυαν τη δικαιοσύνη και τη διαφάνεια, γιατί αυτές οι αλλαγές θα έθιγαν τα συμφέροντα των ίδιων των κυβερνώντων και των υποστηρικτών τους. Έτσι, η κατάσταση διαιωνίζεται.

Επομένως, το βασικό ερώτημα είναι: μπορεί να αλλάξει η πολιτική συνείδηση των πολιτών ώστε να απαιτήσουν και να υποστηρίξουν μια τέτοια αλλαγή; Ή είναι πολύ βαθιά ριζωμένος ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί το σύστημα;

Η δική μου άποψη είναι ότι είναι πολύ δύσκολο αυτό γιατί για να συμβεί θα πρέπει να υπάρξει κυβέρνηση που να θέλει να το κάνει. Δυστυχώς οι Έλληνες με την επιλογή της ψήφου δεν αφήνουν περιθώριο για κάτι τέτοιο.

Και λόγο του ότι δεν θα μπορέσει να υπάρξει μια ευρεία πολιτική συναίνεση το μόνο που μένει είναι μια μεγάλη λαϊκή πίεση.

Οι τελευταίες φορές

Μεγαλώσαμε σε μια γειτονιά

Είμασταν δύο φίλοι αχώριστοι

Θυμάμαι τις μέρες που ξεχνιόμασταν στο παιχνίδι

Την αθωότητα που είχαμε στα λόγια και τις πράξεις μας.

Ανοίγαμε συζητήσεις που είχαμε τόσα πολλά να πούμε και στο τέλος τις αφήναμε μισές γιατί μας έπιανε το βράδυ.

Και όταν κάποτε δείξαμε ενδιαφέρον για το  ίδιο κορίτσι για να μη χαλάσει η φιλία μας αποτραβηχτήκαμε και οι δύο.

Αξέχαστο μου έμεινε εκείνο το απόγευμα που παίξαμε για τελευταία φορά το αγαπημένο μας επιτραπέζιο.

Και ξαφνικά χαθήκαμε. Έτσι απλά.

Η μετάθεση του πατέρα σου ήρθε να βάλει τέλος στην φιλία μας  

Και ούτε που γνωρίζαμε ότι θα ήταν η τελευταία φορά που θα παίζαμε μαζί.

Πενήντα χρόνια κοντά και ξαναβρεθήκαμε τυχαία. Αλλάξαμε πολύ εξωτερικά μα οι ψυχές μας παραμείναν αγνές όπως τότε.

Στον απογευματινό μας καφέ είχαμε τόσα να πούμε και ο χρόνος τόσος λίγος.

Τώρα θα βρισκόμαστε συχνά για να πούμε όλα όσα δεν είπαμε χρόνια τώρα.

Και ούτε που γνώριζα ότι θα σε έβλεπα για τελευταία φορά και πως ο καφές αυτός μαζί σου θα ήταν ο τελευταίος.

Κίνησες για το ταξίδι σου στην αιωνιότητα.

 

Ας βελάσουμε όλοι μαζί!!!

 Και το όνομα αυτού ΦΑΙΔΩΝ ΒΟΒΟΛΗΣ. 

Ένα άτομο ευφυής, επιστήμονας που είδε φως και μπήκε. Είδε στάνη με πρόβατα και είπε από καρδιολόγος να γίνει βοσκός.
Έτσι έφτιαξε το κίνημα  «Ελεύθεροι Ξανά» και με το ρεύμα που έχει δεν αποκλείετε να τον δούμε και στα βουλευτικά έδρανα, είτε κάνοντας το κίνημα του κόμμα, είτε να απορροφηθεί από υπάρχων κόμμα….  Γιατί λαό έχει… και μάλιστα την μαγιά, αυτούς που ότι τους πεις το κάνουν σημαία. Για το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας ποιος νοιάζεται… τζερτζελές να γίνεται. Και οι κυβερνώντες να τρίβουν τα χέρια τους με τον αποπροσανατολισμό του κόσμου.
Μας κλέβουν τις ζωές μας με τα ασφαλιστικά και εργασιακά νομοσχέδια και εμείς με μια σημαία στα χέρια χορεύουμε στο ρυθμό που μας κτυπούν τον ταμπουρά.
Μας αποπροσανατολίζουν με αστεία συλλαλητήρια και με την ανάλογη προβολή από τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης και αποσιωπούν τα συλλαλητήρια που γίνονται για το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας.
Μόνον έτσι θα μας ξανακάνουν σκλάβους.
Εμπρός λοιπόν σε νέα συλλαλητήρια… 
Ας βελάσουμε όλοι μαζί!!!

Συνωμοσιολογίας ανάγνωσμα

Κυριακή 10 Μαΐου 2020

Επιτέλους μετά από τόσες παρατάσεις, αύριο ο Κώστας θα μπορεί να ξαναπάει στο γραφείο του μετά από 50 μέρες.

Άνοιξε την τηλεόραση να ακούσει καμιά είδηση μέχρι να κοιμηθεί. Από την τακτοποίηση της αποθήκης ήταν αρκετά κουρασμένος και τον πήρε ό ύπνος γρήγορα.  Στην τηλεόραση ξαφνικά διακόπτεται το πρόγραμμα για μια έκτακτη είδηση.

«Κυρίες και κύριοι καλησπέρα σας.

Λόγω του οικονομικού κραχ που δημιουργήθηκε από  τον ιό  COVID-19 η χώρα μας από σήμερα είναι υπο την εποπτεία της παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Έχουν πλέον παραληφθεί και τα τελευταία RFID Chip και από τη στιγμή αυτή και μετά απαγορεύονται όλες οι συναλλαγές για όσους δεν έχουν μεριμνήσει την τοποθέτηση του προσωπικού τους RFID ενώ η κυκλοφορία των ατόμων αυτών θα δικαιολογείτε μόνο με αποστολή sms και μόνο για την προσέλευση τους στα κατά τόπους νοσοκομεία για την τοποθέτηση του ώστε να συνυπολογίζονται ως ενεργοί πολίτες.

Οι παραβάτες θα διώκονται ποινικά.»

Η αλήθεια είναι ότι δεν πίστευε ότι θα έφτανε η στιγμή που θα γινόταν υποχρεωτική η τοποθέτηση του chip, αλλά ότι θα ήταν κατ’ επιλογή.

Ντύθηκε βιαστικά και βγήκε από το σπίτι του. Προχώρησε προς το αυτοκίνητο, μπήκε μέσα και γύρισε τον διακόπτη για να ξεκινήσει. Δυστυχώς το αυτοκίνητο δεν ξεκινούσε και η ώρα περνούσε.

Κατευθύνθηκε στην στάση του λεωφορείου ώστε να μην αργήσει, αλλά για κακή του τύχη βρέθηκε σε μπλόκο για έλεγχο ταυτοποίησης.

Τον έπιασε κρύος ιδρώτας και έστριψε από ένα στενό για να τους αποφύγει. Έγινε όμως αντιληπτός και άρχισε να τρέχει ώστε να αποφύγει τον έλεγχο αφού δύο αστυνομικοί ξεκίνησαν να τον καταδιώκουν ενώ ένα drone πετούσε πάνω από το κεφάλι του και κατέγραφε τις κινήσεις του.

Περνώντας κάποια στιγμή το δρόμο δεν μπόρεσε να αποφύγει ένα αυτοκίνητο και δέχτηκε ένα δυνατό κτύπημα και…..

Πετάχτηκε από το κρεβάτι καταϊδρωμένος. Ευτυχώς όνειρο ήταν. Ίσως να φταίει και το στρες των ημερών.

Η αναστάτωση του ήταν τόσο μεγάλη που δεν του κολλούσε πλέον ύπνος. Έκανε ένα καφέ, άναψε τσιγάρο και έκατσε ξανά στην τηλεόραση να δει καμία ταινία να περάσει η ώρα.

Ξημέρωσε.

Άρχισε να ετοιμάζεται να πάει για το γραφείο. Ξαφνικά στην τηλεόραση βγαίνει έκτακτο δελτίο.

«Κυρίες και κύριοι καλησπέρα σας.

Λόγω του οικονομικού κραχ που δημιουργήθηκε από  τον ιό  COVID-19 η χώρα μας από σήμερα είναι υπο την εποπτεία της παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Έχουν πλέον παραληφθεί και τα τελευταία RFID Chip και από τη στιγμή αυτή ……»

(Η ιστορία αυτή είναι φανταστική και δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα….. αλλά μπορεί και όχι!!!)

Χρήστος Παπαχρυσάφης

Σχέσεις και αποστάσεις!!!

Εχθές είχα ξεκινήσει να πάω σε ένα φιλικό μου σπίτι. Είχα ανάγκη από λίγη επικοινωνία. Δύο μεταφορικά μέσα, σε μία ώρα και κάτι για να φτάσω. Στο λεωφορείο έβλεπα ανθρώπους σκεφτικούς άλλοτε να ψάχνουν στο πλήθος κάτι… κάποιον να πούνε μια κουβέντα και άλλοτε να κοιτούν αδιάφορα έξω από το παράθυρο.

 Έτσι άλλωστε είμαι και εγώ. Έβλεπα άλλους σκυμμένους  σε ένα κινητό τηλέφωνο να διαβάζουν η να γράφουν ενώ κάποιοι μορφασμοί φαινόταν ώρες ώρες  στο πρόσωπό τους.  Μια ώρα και κάτι παρατήρησης με μια απορία. Πώς χάθηκε έτσι η επικοινωνία?

Επιστρέφοντας στο σπίτι, η ίδια διαδρομή. Αμήχανα έβγαλα και εγώ το κινητό μου για να περάσει η ώρα, να επικοινωνήσω με φίλους που έχω μέρες η και μήνες να δω.

Δευτερόλεπτα πέρασαν και το Λεωφορείο είχε φτάσει στο τέρμα και με την απορία πως συνέβη αυτό μετεπιβιβάστηκα στο επόμενο για το σπίτι μου.  Και προσπαθώντας να πω μια κουβέντα επιτέλους, δεν πέρασαν παρά λίγα ακόμα δευτερόλεπτα και είχα φτάσει στο σπίτι.  Απορίας άξιον πως ένα χρονικό διάστημα μιας ώρα έχει περάσει σε λίγα μόνο δευτερόλεπτα.

Η ανάγκη μας για επικοινωνία μας έχει αποξενώσει από τους γύρω μας  και παράλληλα μας συνδέει με πολλούς άλλους. Αν μια μέρα ξαφνικά κλείναμε τηλεοράσεις, υπολογιστές, κινητά τηλέφωνα και βγαίναμε έξω στα πάρκα, σε ένα καφέ, σε σπίτια φίλων η στο σπίτι μας με φίλους τότε θα νιώθαμε πως αυτό είναι η ζωή. Η πραγματική ζωή.

Μέχρι τότε η ανάγκη και  λαχτάρα μας για επικοινωνία μας κάνει να ξεχνιόμαστε και να μετατρέπει ένα κινητό τηλέφωνο σε μηχανή διακτινισμού!!!

Μακεδονικές απόψεις!!!

Είχα καιρό να γράψω αλλά το Μακεδονικό θέμα ξαναφούντωσε και δεν μπορούσα να κρατηθώ και να μη πω και εγώ το μακρύ μου και το κοντό μου.

Μακεδονία λοιπόν!!!

Μπάχαλο πάει να τα κάνει η πρώτη κυβέρνηση αριστερά (αριστερά όπως μπαίνουμε όχι όπως βγαίνουμε)… κοινώς γιαλαντζί αριστεράς!!!

Γεγονός είναι πως το θέμα της ονομασίας των γειτόνων έχει ξεφύγει από  το επίπεδο της διαπραγμάτευσης αφού στο πρώτο βήμα της Ελληνικής κυβέρνησης προς τα πίσω προκειμένου να βρεθεί λύση οι γείτονες αντί να κάνουν και αυτοί το βήμα πίσω το έκαναν εμπρός. Και η κίνηση αυτή δεν δείχνει να είναι συνεννόησης αλλά διεκδίκησης και κατά συνέπια πιθανής εκδήλωσης επεκτατισμού. Βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο, αυτοί έχουν το ζόρι. 

Τα θέμα είναι πως όσοι Έλληνες έχουν άποψη για το θέμα εμμέσως πλην σαφώς θα χαρακτηριστούν Εθνικιστές. Αν είναι υποστηρικτές της άποψης να μην περιέχει η ονομασία τον όρο «Μακεδονία» να χαρακτηρίζονται Έλληνες εθνικιστές. Όσοι “χαρίζουν” το όνομα στους γείτονες αναρωτήθηκαν ποτέ ότι αυτόματα θεωρούνται υποστηρικτές του σλαβικού εθνικισμού; Η ποιούν την νήσσαν; 

Και στο φινάλε αν είναι να επιλέξουμε ανάμεσα στις δύο “εθνικιστικές” απόψεις θα ψωνίσουμε Ελληνικά.  Ο κάθε ένας με τον εθνικισμό του.  Άλλωστε από μια πρόχειρη έρευνα η πλειονότητα των υποστηρικτών των Σκοπίων ανήκει σε μία η περισσότερες από τις τέσσερις κατηγορίες .

1) Αντιρρησίες «συνείδησης» … ( το συνείδησης εντος εισαγωγικών γιατί δεν αφορά αυτούς που το έκαναν καθαρά από συνείδηση αλλά αυτούς που τρέμουν στην ιδέα να μπουν στην διαδικασία να κρατήσουν όπλο και μελλοντικά να συμμετέχουν σε ενδεχόμενη μάχη )

2)Φιλοτομαριστές….. (Είναι αυτοί που τους ενδιαφέρει  η πάρτη τους, να περνάνε αυτοί καλά μέχρι να φτάσουν στο σημείο να εγκαταλείψουν τα εγκόσμια και να καταλήξουν τροφή για τα σκουλήκια η να σκορπιστούν οι στάχτες τους στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Συνήθως δεν έχουν παιδιά, εγγόνια και δεν νοιάζονται για το μέλλον κανενός.

3)Συμφεροντολόγοι. (Είναι αυτοί που θα έχουν κάποιο όφελος από την λύση της ονομασίας με το όποιο τίμημα που συνήθως το όφελος  αυτό είναι οικονομικό.

4)Ανίδεοι. ( Είναι αυτοί που έχουν άγνοια των συνεπειών της παραχώρησης… ναι της παραχώρησης… του ονόματος στους γείτονες για το τι πιθανό θα συμβεί στη συνέχεια. Που δεν έχουν αναρωτηθεί γιατί από τη στιγμή που θα ονομαζόταν π.χ. Δημοκρατία του Βαρδάρη (τυχαίο  όνομα) θα είχε λυθεί και το πρόβλημα στο να μπουν επίσημα στον ΟΗΕ καθώς και η την είσοδό τους στο ΝΑΤΟ. Οι υποστηρικτές αυτοί είναι οι λεγόμενοι οσφυοκάμπτες η κοινώς ραγιάδες)

Έτσι βλέπω εγώ τα πράγματα και οι απόψεις περί αυτοπροσδιορισμού  και τέτοιες παπαρολογίες  προς το συμφέρον των γειτόνων καιρός είναι να σταματήσουν.

Και για να το ελαφρύνουμε αφενός και να το αποσαφηνίσουμε αφετέρου ας φέρουμε ένα παράδειγμα. Εάν εγώ που είμαι Έλληνας από την Μακεδονία βρεθώ με το φίλο μου Σεμπάστιαν που είναι Γερμανός από την Βεστφαλία και τον φίλος μας Αντριάνο που είναι Ιταλός από Σικελία στο σύνολο θα είμαστε τρεις… όχι τέσσερις… τρεις…  Ένας Βεστφαλός, ένας Σικελός και ένας Μακεδόνας. Το καταλάβατε τώρα; Και αν επιμένετε να δώστε κάτι Μακεδονικό στους γειτόνους... ε.. τότε δώστε τους χαλβά που τον έχουμε και σε πληθώρα….. ΜΠΟΥΦΟΙ....ε ΜΠΟΥΦΟΙ!!!!

Τελειώνοντας θα πω για άλλη μια φορά ότι εκτός αυτών που μένουν αμέτοχοι, όσοι παίρνουν θέση είτε το θέλουν είτε όχι επιλέγουν σε ποια “εθνικιστική”   πλευρά ανήκουν.

Ελπίζω να το καταλάβατε και να μη χρειαστεί να κάνω και κακά.

ΠΗΓΗ

Ακούμε κάθε μέρα στην TV διάφορες ειδήσεις για καταστροφή της χώρας αν δεν υποκύψει στις Ευρωπαϊκές ορέξεις και αυτές οι ειδήσεις βασίζονται σε «έγκυρη πηγή»

Ποια είναι αυτή η πηγή?

Μην είναι η Πηγή Δεβετζή?
Μην είναι η ζωοδόχος πηγή?
Μην είναι η πηγή νερού που πήγαινε για «ένα νερό η κυρά βαγγελιώ»

Κανείς δεν ξέρει.

Είναι μια πηγή!
Ποια?
Δεν μπορούμε να το αποκαλύψουμε. Είναι απόρρητο.

Πως έχουμε το ιατρικό απόρρητο? Το στρατιωτικό απόρρητο? Ε… αυτό σε δημοσιογράφο!!!

Δημοσιογραφικό απόρρητο λοιπών και κάτω από μυστικότητα του προσώπου αυτού μπορεί ο/η δημοσιογράφος να λέει ότι παπαρολογία θέλει!

Αν η Ελλάδα δεν κάνει πίσω και να εφαρμόσει το μνημόνιο που  της επιβάλουμε θα άνοιξη η γη και θα καταπιεί όλους όσους ο αριθμός της αστυνομικής ταυτότητας τελειώνει σε μηδέν. Μας το διαβεβαίωσε η «πηγή»

Περικοπές ζητάνε οι θεσμοί στην παροιμία «Στις εννιά του μακαρίτη άλλον έμπασε στο σπίτι» καθώς μας ζητούνε το «9» να αντικατασταθεί με το «6». Μας το διαβεβαίωσε και αυτό η «πηγή» καθώς επίσης μας πληροφόρησε ότι η Ελληνική πλευρά έχει ενστάσεις γιατί το νούμερο έξι επαναλαμβανόμενο τρείς φορές παραπέμπει στον αντίχριστο και κάτι τέτοιο θα βρει αντίθετη την εκκλησία. Επισημάνει ότι το ποιο πιθανό είναι να το συμφωνήσουν στο «5,99»…..  (αχ τι λέω???)

ΛΟΙΠΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ…

Βάλτε τις πηγές σας εκεί που ξέρετε και ενημερώστε τον κόσμο με ειδήσεις από χείλη με ονοματεπώνυμο. Ενημερώστε σωστά τον κόσμο έστω και για μια εβδομάδα. Γίνεται έστω και για μια εβδομάδα ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ!!!

ΞΑΝΑ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ

Ξανά λοιπών στις πλατείες για συμπαράσταση στη νέα κυβέρνηση!

Και για να γίνει πιο σαφές όχι ακριβώς συμπαράσταση να εξηγούμαστε έτσι?

Μιλάμε επανάληψη αιτημάτων!

Δηλαδή .

-Λογιστικός έλεγχος χρέους

-Διαγραφή απεχθούς χρέους

-Απόδοση ευθυνών σε όσους μας οδήγησαν ως εδώ.

Και ερωτώ. 

Θα τολμήσει η σημερινή κυβέρνηση να διεξάγει λογιστικό έλεγχο. Γιατί μαζί με τις κομπίνες των εξοπλιστικών, της Siemens και λοιπών, το μεγάλο φαγοπότι έγινε πριν και κατά τη διάρκεια των ολυμπιακών αγώνων. Και δεν ξέρω κατά πόσο ευθύνη έχει η εργοδότρια (σύζυγος του εργοδότη) του πατήρ Βαρουφάκη.  Ο κύριος Γεώργιος Βαρουφάκης είναι πρόεδρος της χαλυβουργικής και φυσικά δεν έχει καμία ανάμειξη με τις εν λόγω κομπίνες. Απλά δεν ξέρω κατά πόσο θα ήθελε να στενοχωρήσει ο υιός του τους εργοδότες του.

Θα τολμήσει η σημερινή κυβέρνηση να εκτελέσει την εντολή που όπως είπε πήρε από τον Ελληνικό λαό για διαγραφή του χρέους. Και όταν λέω χρέους εννοώ επαχθούς χρέους. Τα χρήματα δηλαδή που δεν πέρασαν στον λαό αλλά πήγαν σε τσέπες ημετέρων.

Θα τολμήσει η σημερινή κυβέρνηση να αποδώσει ευθύνες γιατί απ’ όσο γνωρίζω έχουν εισχωρήσει στα σπλάχνα της στελέχη του «αμαρτωλού» ΠΑΣΟΚ. Ελπίζω να μην μας βγουν σκουρόχρωμα πετούμενα και επιβεβαιωθεί για ακόμα μια φορά η παροιμία «ΚΟΡΑΚΑΣ ΚΟΡΑΚΟΥ ΜΑΤΙ ΔΕΝ ΒΓΑΖΕΙ»

Ελπίζω τέλος να αποδειχτώ γραφικός και ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι αυτό που περίμενε όλος ο κόσμος.... ΤΙΜΙΟ. Ειδομεν

Τέλος, καλές οι διαπραγματεύσεις αλλά ας κινηθεί και κάτι παράλληλα και στο εσωτερικό γιατί για την ώρα έχουμε μείνει στις υποσχέσεις.

Πολύ αλεύρι – μέλι και από τηγανίτα τίποτα.

Άντε να δούμε τι μας ξημερώνει. 

Παραμύθι; H “παραμύθι“

Η ιστορία που θα γράψω είναι κάτι που μου συνέβη. Λόγω του ότι ζούμε στην εποχή της αμφισβήτησης ίσως κάποιοι να την θεωρήσουν σαν “δημιούργημα της φαντασίας μου”, αυτούς θα τους παραπέμψω στην τελευταία μου παράγραφο.

Είχα κάποτε γνωρίσει ένα αξιόλογο άτομο, νοικοκύρη, άτομο που μέσα από κόπους χρόνων μπόρεσε να δώσει δουλειά σε πάνω από 10 άτομα, άτομο που με το σταυρό στο χέρι μπόρεσε και έκανε μια αξιόλογη οικογένεια, αλλά από την μια η αρρώστια του και από την άλλη η κρίση αναγκάστηκε και  έκλεισε την βιοτεχνία του. Σαν να  μην έφτανε αυτό τα χρήματα που χρειαζόταν για την ασθένεια του ήταν πολλά.

Κάποια στιγμή συνάντησα τον γιό του 13 χρονών ο οποίος πουλούσε αναπτήρες και στυλό και λόγω του ότι ήξερα την περίπτωση έβγαλα να του δώσω χρήματα χωρίς να πάρω κάτι. Η απάντηση που πήρα με πάγωσε «δεν ζητιανεύω κύριε, πουλάω». Να ανοίξει η γη να με καταπιεί! Πήρα φυσικά κάτι αφού πουλούσε.

Άκουσα κάποιους να  κατηγορούν το παιδί και τον πατέρα του πως έχουν διαλέξει την εύκολη λύση για να βγάλουν χρήματα. Αυτή είναι η σκέψη του νεοέλληνα που ξαφνικά πιστεύει πως ανακάλυψε τον τροχό μέσα από την πράξη ενός 13χρονου. Του νεοέλληνα που πιστεύει πως μόνον οι δικές του ανάγκες είναι υπαρκτές. Ίσως και να τους εκνεύρισε η απάντηση του μικρού στο σχόλιο τους. «Συγνώμη αν χάλασα την ευημερία σας αλλά για μένα προέχει η υγεία του πατέρα μου».

Και εγώ που ήξερα ντράπηκα και για λογαριασμό τους. Και επειδή στη ζωή μου προσπαθούσα να μη προκαλώ τους άλλους, να μη προσβάλω τους άλλους, να μην αμφισβητώ τους άλλους και γενικά να είμαι αυτό που λένε “καλό παιδί” μου έχουν μείνει πολλά αποθέματα ντροπής. Εμπρός λοιπών, προσβάλετε τον πλησίον σας, αμφισβητήστε, βρίστε και μη νοιάζεστε. Θα ντρέπομαι εγώ για λογαριασμό σας. 

40 χρόνια από την αποκατάσταση της ποιας?

Επέτειος 40 Χρόνιων από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας λέει σήμερα. Μόνο που ενώ κάθε χρόνο την γιορτάζαμε με χαρές και πανηγύρια και ταΐζαμε όλη την «υψηλή κοινωνία» της χώρας μας συν κάτι ξέμπαρκους ξένους, πέρυσι την έβγαλαν με μια πορτοκαλάδα και φέτος τίποτα!

ΤΙΠΟΤΑ?

Τι θα πει τίποτα? 

Φέτος δεν έχει τζάμπα φαί και τζάμπα πιοτό?

Όχι! Αυστηρή εντολή από την τρόικας και μετά αυστηρού κωλοδάχτυλου ! Ότι φάγατε φάγατε. Δεν είναι δυνατόν για ξοδεύεται χρήματα για να γιορτάζεται κάτι που ποτέ δεν είχατε!

Άκου εκεί «αποκατάσταση της Δημοκρατίας».

Μετά από αυτό φίλοι μου αγαπημένοι και με εντολή της τρόικας η λέξη «Δημοκρατία» θα επιτρέπεται μόνο σαν ονομασία σε οδούς και πλατείες!

Και αυτό γιατί είναι η Τρίτη πιο  διαδεδομένη λέξη που βγαίνει από στόμα Ελλήνων μετά την λέξη «Μαλάκας» και «Σουβλάκι»

Και κάτι τελευταίο. Για να μπορείς να φωνάζεις για Δημοκρατία απαραίτητη προϋπόθεση είναι να κάθεσαι σε καναπέ. 

Άλλωστε εμείς οι Έλληνες το έχουμε αναγάγει σε άθλημα.

ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ

Τα μάθατε?

Αυτό οοοο πως τον λένε μωρέ? 

Ο αυτός ντε! 

Που τον έπιασαν να αντιγράφει στις εξετάσεις και αντί να τον τιμωρήσουν απέλυσαν την καθηγήτρια που τον έπιασε!

Οοοοοο πες στον ντε!

Τέλος πάντων…. Αποφοίτησε λοιπών!!! Με αριστείο!!! Κ

αι 3 έπαθλα μπόνους! Έτσι για να γεμίζει και το βιογραφικό του.

Τέλος πάντων… αυτά 

Ααααααα τον θυμήθηκα!!!! Ο Κωστάκης ο Σαμαράς είναι ντε

Ο Κωστάκης!!! Ο γιός του πρωθυπουργού μας!!!!

Έεεετσι μπράβο!!! Αυτός!!!

Και εσύ φουκαρά Έλληνα να στέλνεις το παιδί σου σε φροντιστήρια για να καταφέρει να μπει σε κάποια σχολή, όχι τίποτε άλλο αλλά για να μην μείνει αμόρφωτος.

Η Ελλάδα χρειάζεται μορφωμένους άνεργους. Και αν έχουν και 1-2 μεταπτυχιακά και κανένα ντοκτορά ίσως να μπορέσουν να βρουν μια δουλειά σε κανένα σουπερ μάρκετ!

Δεν ξέρεις! Μπορεί τα δικό σου το παιδί να είναι τυχερό! Μπορεί να γίνει και προϊστάμενος. Όχι ότι θα παίρνει περισσότερα χρήματα. Έτσι για τους τίτλους!

Και όσο θα υπάρχουν παιδία Σαμαράδων μη περιμένεις αξιοκρατία!

Εδώ είναι Ελλάδα. Δεν είναι παίξε γέλασε.

Και μη βγει κανένας ανεγκέφαλος και μου αρχίσει τις παπαρολογίες.

Και κάτι άσχετο. Ρε σεις!!! Αυτό το κολέγιο Αθηνών πρέπει να είναι καλό κολέγιο. Ρε όλο πρωθυπουργούς, υπουργούς και βουλευτές βγάζει.

Α… και τα παιδιά τους για να μη ξεχνιόμαστε.

Ελληνική Πρωτομαγιά

Σήμερα γιορτάσαμε την εργατική πρωτομαγιά.

Ας πούμε τι γιορτάζουμε εμείς οι Έλληνες και πως το αντιλαμβανόμαστε. Θα μας βοηθήσουν και τα ιστορικά γεγονότα.

Όλα ξεκινούν από το 1872 στον Καναδά όπου οι διεκδικήσεις των εκεί εργατών κατάφεραν στο να πείσουν την κυβέρνηση για περισσότερους και πιο εύφορους αγρούς.

Την σκυτάλη πήραν το 1886 οι εργαζόμενοι στο Σικάγο όπου ζήτησαν μια μέρα αργία για να μπορούν να μαζέψουν λουλουδάκια και να καλωσορίσουν την άνοιξη.

Την σκυτάλη πήραν στην Ελλάδα το 1892 ο σοσιαλιστικός σύλλογος του Καλλέργη όπου δώσανε αγώνα για την προστασία των κόκκινων γαρύφαλλων και υπέρ της κατασκευής στεφάνων με τα υπόλοιπα λουλούδια.

Το 1936 έχουμε τους καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης οι οποίοι απαίτησαν μαζί με την συλλογή των λουλουδιών να το συνδυάζουμε και με εκδρομουλες και ψητά.

Σήμερα γιορτάσαμε λοιπών την εργατική πρωτομαγιά και τα λουλουδάκια που μαζέψαμε ας τα βάλουμε στα οπίσθια μας και να κάνουμε το παγόνι.

Γιατί λάθος πρωτομαγιά γιορτάσαμε.

Και δεν χρειάζεται να ντραπείτε εσείς! Ντραπήκαμε εμείς για λογαριασμό σας. Εμείς που σαν γραφικοί τιμήσαμε για άλλη μια χρονιά αυτούς που δώσανε την ζωή τους για ανθρώπινες συνθήκες εργασία και το οκτάωρο που δεν σταθήκατε ικανοί ούτε αυτό να υπερασπιστήτε. Που έχετε μετατραπεί σε παθητικοί οσφυοκάμπτες.

Και για τα μέτρα που έρχονται μετά τις εκλογές κρατήστε σφιχτά όλοι από ένα μαγιόξυλο και βοήθεια σας.. 

  

Και ξαφνικά μεγάλωσα

Και ξαφνικά μεγάλωσα….Έτσι!!!

Σε μια στιγμή!!!

Εκεί που στεκόμουν όρθιος κοίταζα αμέριμνος έξω από το λεωφορείο ξαφνικά μια φωνή με σπαστά Ελληνικά με ρωτάει!

Μήπως θέλετε να καθίσετε?

Ήταν ένας  νεαρός γύρω στα 18 που όχι μόνο το χρώμα τον έκανε να ξεχωρίζει αλλά και η ευγένεια του, κάτι που είχα καιρό να συναντήσω στον δρόμο!

Αρνήθηκα φυσικά αφού δεν συνηθίζω να «ρίχνω» άλλους για να πάρω κάτι που δεν το έχω περισσότερη ανάγκη από αυτούς.

Δεν ήταν το γεγονός αυτό που με πτόησε βεβαίως.

Αυτό που με πτόησε ήταν ότι 5 λεπτά αργότερα μου πρόσφερε την θέση μια κυρία γύρω στα 35, που όταν από περιέργεια την ρώτησα γιατί μου την προσφέρει μου απάντησε «από σεβασμό στους μεγαλυτέρους μου»

Να ανοίξει η γη να με καταπιεί

Έψαχνα εναγωνίως στο τσαντάκι μου έναν αναπτήρα να αυτοπυρποληθώ, κάτι για να σφαχθώ τέλος πάντων

Δυστυχώς το πιο αιχμηρό αντικείμενο που βρήκα ήταν ο νυχοκόπτης μου.

Με την ευκαιρία αυτή βέβαια μόλις κατέβηκα έκοψα τα νύχια μου.

Ίσως για να αποφύγω να σχίσω τις σάρκες μου!!!

Κλείνω εδώ γιατί πρέπει να πιω και το τσάι μου!!!

Μεγάλος άνθρωπος πια!!!

ΕΡΤ3 ΚΑΙ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΣΤΑ (ΑΠΟ)ΚΟΜΜΑΤΑ

Καιρό είχαν να γράψω! 

Επίτηδες το έκανα.

Για να σας λείψω για!

Αυτό που βίωσα όμως τις 2 τελευταίες μέρες ήθελα να βγει από μέσα μου.

Αφού δοκίμασα ευχέλαιο, ξεμάτιασμα και βουντού και δεν τα κατάφερα είπα να το γράψω.

Τετάρτη 11/6/13 και γύρω στις 9 το βράδυ και εγώ μαζί με άλλα 1000 τόσα άτομα έξω από το στούντιο της ΕΡΤ3 να διαδηλώνουμε για συμπαράσταση. Μέχρι τις 12 τα μεσάνυχτα όλοι, η σχεδόν όλοι  εκεί. Με βροχή αλλά εκεί. Ύστερα άρχισαν να αραιώνουν και μετά τις 2 το πρωί 50 περίπου εργαζόμενοι και  αλλά 100 άτομα να μένουμε για να κρατήσουμε το στούντιο ανοιχτό. Και ενώ όλο το βράδυ δεν με πτόησε η νύστα τις πρώτες πρωινές ώρες με πτόησαν δυο γεγονότα. Το ένα ήταν ένας θρασύς που μας είπε να βγούμε έξω από το (υπό κατάληψη) κτήριο γιατί δεν είναι επισκέψιμος χώρος (άλλο και τούτο). Το δεύτερο γεγονός ήταν ένας σύντομος διάλογος που είχα με άτομο  από την κατάληψη.

-          Και εσύ από το ΣΥΡΙΖΑ είσαι?

-          Όχι, απαντώ.

-          Τότε από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ!

-          Όχι, ξανά απαντώ

-          Τότε από ποιο χώρο είσαι?

-          Από κανέναν! Ανένταχτος! Απαντώ.

Αααα…  είπε όλο απορία, μη μπορώντας να κατανοήσει πως είναι δυνατόν να υπάρχουν ακόμα άτομα που δρουν κατά συνείδηση.

Χμμμ… σκέφτηκα και εγώ διαπιστώνοντας για μια ακόμα φορά πως και αυτή η προσπάθεια θα καπηλευτεί από κόμματα.

Πάλι μόνος έμεινα.

Το μεγάλο χαστούκι το έφαγα την επομένη το απόγευμα.

Έξω να πέφτει βροχή και να μην αφήνουν κάποιους να μπουν στο κτήριο για να προστατευτούν. Επιτρεπόταν μόνο στους εργαζόμενους. Θέμα ασφάλειας.

Να προστατέψουν το κτήριο από ποιους? Από εμάς που το κρατήσαμε ανοιχτό.

Τελικά η ασφάλεια πήγαινε αλλού.

Χρειαζόταν άπλα στους διαδρόμους για να περάσει ο μέλλων ηγέτης μας. Ο Αλέξης μας.

Όσοι συμπαραστέκονται στον αγώνα τους να κάτσουν έξω στην βροχή για να συμπαρασταθεί και ο Αλέξης με τον τρόπο του στους εργαζομένους.

Εγώ δεν ήμουν εκεί για να ακούσω τι τους είπε.

Αλλά από τον σύντομο χαιρετισμό που απεύθυνε στον συγκεντρωμένο κόσμο μετά – και από όσα μας έχει πει ως τώρα -  μπορώ να συμπεράνω.

Πρέπει να τους είπε!

«εργαζόμενοι στην ΕΡΤ.

Μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα δίκαιο. Γιατί μπλα μπλα μπλα και εμείς μπλα μπλα.

Όταν θα γίνουμε κυβέρνηση θα μπλα μπλα μπλα μπλα, φτάνει να μπλα μπλα για να μπλα μπλα μπλα. Τέλος θα μπλα μπλα μπλα για να μπορέσουμε να μπλα μπλα μπλα.

.

.

.

Δεν ξέρω για εσάς! Αλλά εμένα το τελευταίο μπλα πολύ με άρεσε!!!

Δεν έχουν το Θεό τους.

Γεια σας.

Είμαι ό Τσαμπίκος Ροδόπουλος. Το όνομα μου φυσικά προσδιορίζει και την καταγωγή μου.

Πολιτικά δεν ανήκω πουθενά ενώ από θρησκευτικής απόψεως πιστεύω στον θεό Ήλιο.

Άλλωστε όπως προ είπα είμαι από το νησί που ανέσυρε από τη θάλασσα ο Ήλιος. Σ’αυτόν ήταν αφιερωμένος και ο Κολοσσός της Ρόδου.

Η πίστη μου στον θεό Ήλιο μ’ έκανε να περάσω πολύ δύσκολες καταστάσεις, αλλά και να καταφέρω πράγματα που χωρίς την πίστη μου ίσως να μην είχα καταφέρει.

Εδώ και λίγες μέρες όμως έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου.

Συνάντησα κάποιον προοδευτικό και μορφωμένο. Και όπως οι περισσότεροι προοδευτικοί και μορφωμένοι, ήταν και αυτός άθεος. Με την φοβερή του μόρφωση και με μεγάλο στόμφο μου αποκάλυψε ότι ο Ήλιος είναι απλά ένας αστέρας του ηλιακού μας συστήματος και το λαμπρότερο σώμα του ουρανού. Είναι σχεδόν μια τέλεια σφαίρα με διάμετρο 1,4 εκατομμύρια χιλιόμετρα (109 φορές περισσότερο από τη Γη), και η μάζα του (2×1030κιλά) αποτελεί το 99.86% της μάζας του ηλιακού συστήματος. Μου είπε και άλλες χρήσιμες πληροφορίες για κάθε μορφωμένο, προοδευτικό και άθεο.

Δηλαδή τόσα χρόνια εγώ είχα για θεό μου έναν πλανήτη.

Η πληροφορία του αυτή δεν με έκανε πιο σοφό. Απλά κλόνισε την πίστη μου σε κάτι που με βοηθούσε (έστω και ψευδώς) στο να έχω μια ισορροπία στην ζωή μου. Και επειδή όσα βιβλία και αν διαβάσω δεν θα θεωρήσω ποτέ τον εαυτό μου μορφωμένο, τρέμω στην ιδέα μη γίνω προοδευτικός και προπάντων μη γίνω άθεος.



Οι πληροφορίες γύρω από τον ήλιο είναι πραγματικές και είναι αντιγραφή από την Βικιπαίδεια.

Η ιστορία αυτή, ο Τσαμπίκος, καθώς και ότι οι προοδευτικοί και άθεοι είναι μορφωμένοι δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.



Η ιστορία αυτή γράφτηκε για το λόγω ότι όποτε βρέχει φυτρώνουν και νέα φρούτα που προσπαθούν να γεμίσουν τα όποια κενά τους με άχρηστες πληροφορίες και καταφέρονται σε αυτούς που ένα μέρος του κενού τους το έχουν αφιερώσει σε κάποια θρησκεία. Σε οποιαδήποτε θρησκεία. Και το να είσαι άθεος είναι και αυτό μια επιλογή.

Αλλά εγώ τα έχω με αυτούς που θίγουν, προσβάλουν τα θρησκευτικά πιστεύω των συνανθρώπων τους με σκοπό την προσωπική τους προβολή.

Αν ο αυτοσκοπός σας είναι αυτός τα καταφέρατε.

ΣΑΣ ΜΑΘΑΜΕ.

ΕΚΛΟΓΕΣ 2012 Τα νούμερα για το πώς βγήκαν τα “νούμερα”

Οι εκλογές τελείωσαν. Η κυβέρνηση σχηματίστηκε. Η ζωή συνεχίζει τους ρυθμούς που είχε πριν τις εκλογές, δηλαδή φτώχια, δυστυχία, μπόχα, βρωμιά και δυσωδία αφού πάλι σκατά τα κάναμε και κανείς δεν τραβάει το καζανάκι.

Είπα λοιπών να κάνω τον δικό μου απολογισμό για τα αποτελέσματα των εκλογών.

Αλλά να χρησιμοποιήσω τα πραγματικά νούμερα για το πώς βγήκαν και θα μας κυβερνήσουν τα «νούμερα»

Το εκλογικό μας σώμα στις τελευταίες εκλογές ήταν 9.951.970 ψηφοφόροι.

Από αυτούς το 81,47% δεν ψήφησε την ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Το 83,20% δεν ψήφησε το ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Το 92,33% δεν ψήφησε το ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Το 95,31% δεν ψήφησε τους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΈΛΛΗΝΕΣ.

Το 95,68% δεν ψήφησε την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Το 96,09% δεν ψήφησε την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Το 97,19% δεν ψήφησε το Κ.Κ.Ε.

Το 96,26% δεν ψήφησε τα υπόλοιπα κόμματα που ήταν υποψήφια

Υπήρξε και ένα 37,53% που είτε δεν ήθελε κανένα από τα κόμματα που μετείχαν στην εκλογική διαδικασία, είτε διαφωνούσε με το σαθρό σύστημα εκλογής, είτε το ταμείον ήταν μείων και δεν τους έβγαιναν τα ναύλα για να φτάσουν ως τον βωμό της θυσίας… συγνώμη, την κάλπη ήθελα να γράψω.

Έτσι λοιπών τις τύχες μας  έχει μια κυβέρνηση τριών κομμάτων που αντιπροσωπεύει το 30,11% του εκλογικού σώματος (σημ.: όχι αυτών που ψήφησαν), ενώ το 69,89% που δεν τους ψήφισε θα αναγκαστεί να ρουφίξει το αυγό του. Εκτός αν πάρει τα κουβαδάκια του να πάει σε άλλη παραλία. Εμένα πάλι με βλέπω να ξημεροβραδιάζομαι στον Λευκό Πύργο (την αγανάκτηση μου μέσα).